

D4263

། །།[]@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བཱ་ལ་ཨ་བ་ཏཱ་ར་ཏརྐ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། བྱིས་པ་འཇུག་པའི་རྟོག་གེ་ཞེས་བྱ་བ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །གང་གི་གསུང་རབ་འོད་ཟེར་གཏི་མུག གིས།།མུན་པའི་རབ་རིབ་རྣམ་པར་སེལ་མཛད་གསལ། །ས་གསུམ་གནས་ན་སྒྲོན་མ་གཅིག་པུ་ཡི། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཡུན་རིང་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག་།རྟོག་གེའི་རྒྱ་མཚོར་བྱིས་པ་རྣམས། །ཚེགས་མེད་པ་ཡིས་འཇུག་བྱའི་ཕྱིར། །ཐབས་ནི་བདག་གི་བརྩེ་བ་ཡིས། །ཇི་ལྟར་ནུས་པ་དབྱེ་ བར་བྱ།།ཕན་པ་དང་མི་ཕན་པ་ཐོབ་པ་དང་སྤོང་བའི་རྒྱུ་ཚད་མ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉུང་ངུ་རིམ་པས་གཏན་ལ་དབབ་པར་བྱའོ། །ཚད་མ་ནི་སླུ་བ་མེད་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་མ་བཟུང་ཡང་འཛིན་པ་ཡང་ངོ་། །སླུ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཡིད་མི་བརྟེན་པས་སླུ་བ་སྟེ། ཉེ་བར་མཐོང་བའི་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་ སླུ་བ་ནི་སླུ་བ་མེད་པ་སྟེ།ཉེ་བར་མཐོང་བའི་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་སླུ་བ་མེད་པ་ཅན་ནོ། །མ་བཟུང་བ་ནི་སྔོན་གྱི་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་ངེས་པར་མ་རྟོགས་པ་སྟེ། དེ་འཛིན་པ་ནི་མ་བཟུང་བ་འཛིན་པའོ། །དེས་ནི་གང་ཉེ་བར་མཐོང་བའི་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་སྔོན་མེད་པའི་ སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ནི་ཚད་མའོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ།།གལ་ཏེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ཚད་མ་ཡིན་ན། ཤེས་པ་གང་གིས་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བའམ་ཞུགས་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་དོན་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཉེས་པ་འདི་ནི་ མེད་དེ་ཐོབ་པ་ཉིད་མེད་ན་ཡང་ཐོབ་པར་བྱེད་པར་རུང་བ་ནི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བརྗོད་དེ།དཔེར་ན་གོ་ཆ་མ་གྱོན་ན་ཡང་རྒྱལ་རིགས་གཞན་དུ་གོ་ཆ་གྱོན་དུ་རུང་བ་ནི་གོ་ཆ་གྱོན་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཚད་མ་ཉིད་དེ་ཡང་འགལ་བ་མེད་དོ། །གང་ལ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་རུང་བ་ཉིད་ཀྱང་མེད་པ་དེ་ ནི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱང་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ།།སླུ་བ་མེད་པ་ཅན་སྨོས་པས་ནི་སླུ་པར་བྱེད་པའི་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་བསལ་ལོ། །ཤེས་པ་སྨོས་པས་ནི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པའི་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་བསལ་ལོ། །མ་བཟུང་བ་འཛིན་པ་སྨོས་པས་ནི་བཟུང་བར་ འཛིན་པའི་དྲན་པ་བསལ་ལོ།།དེ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའོ། །རྟེན་པར་གྱུར་པ་ནི་རྟེན་པའོ། །དབང་པོ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་ལྔ་པོ་སྟེ། དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཤེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་མོ། །དབང་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་སྒྲའི་བཤད་ པའི་རྒྱུ་མཚན་ཙམ་མོ།།འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་སྒྲའི་དོན་གྱི་ནུས་པས་དོན་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་ལ་བྱའོ།

我来为您翻译这段藏文：
梵文：Bāla Avatāra Tarka Nāma
藏文：བྱིས་པ་འཇུག་པའི་རྟོག་གེ་ཞེས་བྱ་བ།
汉译：《儿童入门因明论》
顶礼文殊童子！
其教法光明能普照，
驱散愚痴黑暗障，
三界唯一明灯者，
愿佛世尊永胜利。
为使诸童入理路，
无劳便入因明海，
我以悲心立方便，
随力分别而宣说。
现在将依次简要确立有关获得利益与非利益、断除与取舍之因的量。量即是无欺的认识，也包括对未曾把握对象的把握。
欺诳即是不可信赖的欺骗，也就是不能获得所见到的对象。无欺即是没有欺诳，能够获得所见到的对象。具有此特征者即为无欺者。未曾把握即是未被其他先前认识所确定，对此的把握即是对未把握的把握。这表明，能获得所见对象、具有新的认识领域的认识即是量。
若有人问：如果说获得的认识是量，那么任何不能趣入或虽趣入但不能获得对象的认识，因为不能获得，就不应成为量了吧？
对此回答：这并无过失。即使没有实际获得，但只要有获得的可能性，也可称为能获得。比如，即使没穿盔甲，但贵族若有能穿盔甲的可能，也可称为披甲者。如此，其作为量也不相违。若连获得的可能性都没有，则既无法获得，也就不是量。
说"无欺"是为了排除如将海市蜃楼执为水等欺诳性认识。说"认识"是为了排除非认识的感官等。说"把握未把握"是为了排除忆念已把握的对象。
量分为两种：现量与比量。依靠即是所依。感官即是眼等五根，依靠它们的认识即是现量。依靠感官只是现量这一名词的语源解释而已。趣入的原因是通过词义的功能而显现对象。

།དེས་ནི་རྣམ་པ་གང་ཅི་ཡང་རུང་སྟེ། དོན་དམ་བདག་ཉིད་ཀྱང་རུང་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་དོན་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱི་སྒྲའི་བརྗོད་བྱར་གྲགས་སོ། །འདིས་དཔོག་པར་བྱེད་པས་ན་དཔག་པ་སྟེ། རྟགས་བཟུང་འབྲེལ་པ་དྲན་པའི་རྗེས་སུ་དཔོག་པས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའོ། །འདི་ཡང་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་གྱི་ནུས་པའི་དབང་གིས་འཐོབ་བོ། །དེས་ནི་གང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་གནས་པའི་རྟགས་མཐོང་བ་དང་ལྡན་པ་རྟགས་དང་རྟགས་ཅན་གྱི་འབྲེལ་པ་ཡང་དྲན་པ་དང་ལྡན་པའི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར པའི་དངོས་པོ་ལ་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་སྒྲས་བརྗོད་དོ།།དེ་ལྟར་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དབྱེ་བས་ཚད་མ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཉིད་དོ། །རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་ཚད་མ་གཅིག་དང་། གསུམ་དང་། བཞི་དང་། ལྔ་དང་། དྲུག་གོ་སྙམ་དུ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་རྣམས་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཙར་བ་ཀ་པ་རྣམས་ནི་ཚད་མའི་མངོན་སུམ་ཁོ་ནའོ་སྙམ་མོ། །སེར་སྐྱ་པ་རྣམས་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་། སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་ངོ་སྙམ་མོ། །རིགས་པ་ཅན་རྣམས་ནི་ཉེ་བར་འཇལ་བ་ཡང་ངོ་སྙམ་མོ། །ཉི་མ་པ་རྣམས་ནི དོན་གྱིས་གོ་བ་ཡང་ངོ་སྙམ་མོ།།གཞོན་ནུ་མ་རྣམས་ནི་དངོས་པོ་ཡང་ངོ་སྙམ་མོ། །གྲངས་ཀྱི་གཞི་སྨོས་པས་ནི་རྣམ་པ་གཞན་གྱི་གཉིས་ཉིད་གསལ་ལོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བརྡ་སྤྲོད་པ་རྣམས་ཚད་མ་ནི་གཉིས་ཏེ། མངོན་སུམ་དང་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་ངོ་ཞེའོ། །དེ་ལ་མངོན་སུམ་ནི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་ ཞིང་མ་འཁྲུལ་བའོ།།ཤེས་པ་གང་རྟོག་པ་སྟེ་རྟོག་པ་རང་ཉིད་དང་བྲལ་བ་སྟེ། སྤངས་པ་དང་མ་འཁྲུལ་བ་ཡང་ངོ་། །དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་སྟེ། དོན་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་མོ། །རྟོག་པ་དང་འཁྲུལ་བ་དག་ལ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ ཡང་སྒྲ་དང་འདྲེར་རུང་བ་དོན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་རྟོག་པ་སྟེ་སྒྲ་དང་འདྲེ་བ་ཡོད་དམ་མེད་ཀྱང་རུང་བ་ལ།དེར་རུང་བ་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེའོ། །རུང་བ་སྨོས་པས་ནི་སྒྲ་དོན་གྱི་རྟོག་པ་མ་ཚང་བའི་བྱིས་པ་རྣམས་དང་དུད་འགྲོ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་རྟོགས་པ་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་དག་གི་དེ་ནམ་ཡང་སྒྲས་སྦྱར་བའི་དོན་གྱི་མི་འཛིན་ཏེ། སྒྲ་དང་འདྲེར་རུང་བ་ནི་འཛིན་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་སྣང་བ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ནི་འདོད་པ་ཙམ་ལ་རག་ལུས་པ་བརྡའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་སྒྲ་བརྗོད་པར་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ལ་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་དུ་བསམ་པར་མི་བྱའོ། །དེས དགོས་པ་དག་ལ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་ལེན་པ་དང་སྤོང་བ་དག་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།

为您翻译这段藏文：
这就是说，无论何种形式，包括胜义自性，都是现前显现的对象，这就是现量一词的所诠义。由于通过它而推知，故称为"度"；因为是在把握相(因)并忆念关联后而推度，故称为随后推度(比量)。这也是依靠对象特征的功能而获得的。
这表明，比量之名所诠表的是：对于具有见到存在于有法特征中的相，并具有忆念相与所相关联的隐蔽事物所产生的认识。
如此，以现量与比量的分类，量唯有二种。说"二种"是为了遣除认为量是一种、三种、四种、五种或六种的错误认识。
如是，顺世外道(遮尔瓦卡派)认为唯有现量是量。胜论派认为比量与声生(圣教量)也是量。正理派认为类比(譬喻量)也是量。日种派认为义准(义准量)也是量。童子派认为事物(本体量)也是量。通过说明数量，明确了非其他种类的二量。
如是，文法家们说量有二种：现量与声生量。其中，现量是离分别且无错乱的。任何离开分别——即远离分别本身，且无错乱的认识，即是现量。也就是说，能现前显现对象的认识是现量。分别与错乱中不存在现前显现对象自性。
如是，能与语言混合的对境分别即是分别，无论是否实际与语言混合，凡是对可与语言混合的对境所生起的分别，即是分别。说"可能"是为了包括尚未完全理解语言意义的婴儿和旁生的分别。
他们虽然从未以语言执取对境，但能执取可与语言混合者。不应认为因为他们所显现的对境相仅依赖欲求，能随顺语言差别而表述，所以他们无分别。因为可见他们对所需对境有取舍喜厌。

།དེ་ལྟར་ཡང་དུད་འགྲོ་དང་བྱིས་པ་ཆུང་ངུ་རྣམས་ཀྱང་འདོད་པ་ལེན་པ་དང་མི་འདོད་པ་སྤོང་བར་བྱེད་པ་མཐོང་སྟེ། འདི་ལྟ་བུའི་དོན་གྱི་རྟོགས་པ་འདི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་གྱི་ངོ་བོ་ནི་ སྒྲས་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཏེ།སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་བློ་ལ་དོན་མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་། མེ་དང་འབྲེལ་པས་བསྲེག་པ་ན། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཚིག་པར་སེམས། །སྲེག་པའི་སྒྲ་ཡིས་སྲེག་པའི་དོན། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྣང་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། བརྗོད་པར་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ནི་རྟོག་པ་དང་འདྲེ་བ་ལས་གཟུང་བར་བྱའོ། །མངོན་དུ་བྱ་བ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོའི་དངོས་པོ་མངོན་དུ་བྱར་རུང་བ་སྒྲ་དང་འདྲེ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་རྟོག་པ་ལ་དངོས་པོ་མངོན་དུ་བྱར་མེད་པར་གྲུབ་བོ། །འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་ཡང་རབ་རིབ་དང་། མྱུར དུ་བསྐོར་བ་དང་།གྲུར་ཞུགས་པ་དང་། འཁྲུལ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པའོ། །དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ཉིད་དེ་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བའོ། །དེ་ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་གཞན་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་དོན་མངོན་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར། རང་གི་ངོ་བོ་སྣང་བ་ནི་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་སྒྲའི་བརྗོད་པར་ བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་འཁྲུལ་བ་ལ་ཡང་མེད་པ་སྟེ། དངོས་པོ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་གྲུབ་བོ། །འདི་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དོན་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ངེས་པས་རྟོག་པ་དང་འཁྲུལ་པ་དག་ལས་བཟློག་པར་གྱུར་པ་ནི། རྟོག་པ་དང་བྲལ་ཞིང་མ་འཁྲུལ་པ་ཡང་ངེས་པར་གཞག་གོ། །འདིས་ ནི་འདི་དག་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ།གང་ལས། སྒྲ་རྗེས་འགྲོ་མ་གཏོགས་ཤེས་པ། །གང་དེ་འཇིག་རྟེན་ན་ཡོད་མིན། །ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་སྒྲ་དང་ནི། །རྗེས་སུ་འདྲེས་པ་ལྟ་བུར་སྣང་། །རྟོག་པའི་ངག་གི་ངོ་བོས་ལས། །འདས་ན་རྟོགས་པའི་གསལ་བ་ཡང་། །གསལ་ མི་འགྱུར་བར་དེ་ཤེས་པའོ།།ཞེས་ཟེར་རོ། །ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་སྒྲའི་རྗེས་སུ་སོང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གནས་ན་ཡང་འགའ་ཡང་དོན་གྱི་ངོ་བོ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོག་པ་དང་འབྲེལ་པའི་མངོན་སུམ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་ལ་ཡང་ཇི་ལྟར་བསྙོན་དུ་རུང་། དེ་ལྟར་ཡང་རྟར་ རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དུས་ན་ཡང་བ་ལང་མཐོང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ཉིད་དེ།རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་མངོན་སུམ་མོ། །རྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་ཉིད་བ་ལང་མཐོང་བའི་བདག་ཉིད་དོ་སྙམ་དུ་བརྟག་པར་མི་ནུས་ཏེ། རང་གི་མིང་གིས་དྲངས་པའི་བ་ལང་ནི་དེའི་ཚེ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ རོ།།འདི་ཉིད་ཀྱིས་རྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་དུས་མཉམ་པར་བ་ལང་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བསལ་བ་ཉིད་དོ།

如是，我们可以看到旁生和幼童也会取所欲而舍所不欲，但这种对境的认识并非是对境自性的现前显现。对境的自性是无法用语言表述的，因为从语言所生的认识中并不像现量那样显现对境。
如此说道：
"由火的关联而燃烧时，
以异相而生烧想；
以燃烧之语言表述，
燃烧义以异相显现。"
能被言说的对境应从分别的混合中把握。现前显现是指可现前显现的、不可言说自性的事物，其本身不与语言混合。如此则可成立分别中无法现前显现事物。
错乱知也是由眼翳、快速旋转、乘船等因缘所产生的功能。对于事物作用的自性产生颠倒，即是错乱显现。如此以异相安立的如何能成为对境的现前显现？因为自性的显现正是现前显现一词的所诉义。因此，错乱中也无法现前显现事物，这一点已经成立。
由此确定识对境现前显现，远离分别与错乱，故可确立离分别无错乱。这遣除了如下说法：
"除随逐语言外的知，
世间中实不存在；
一切知皆似与语，
相混合而得显现；
若离分别语自性，
了知之明亦不明，
此即是为所知性。"
即使一切知都安住于随逐语言的自性中，也都与对境自性的现前显现有关联。对于亲身经验到的与分别相关的现量，又怎能否认？
如是，即便在分别马的时候，也能经验到见到牛的体验，那个无分别的体验本身就是现量。不能认为分别马的认识就是见牛的自性，因为那时并未执取由自名所引的牛。由此也遣除了与分别马同时的分别牛。

།རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་སྨོས་པས་ནི་འདི་བུམ་པའོ་སྙམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་མངོན་སུམ་ལས་ཕྱིར་ཕྱོགས་པའི་ངོ་བོའི་རྟོག་པ་བསལ་ལོ། །མ་འཁྲུལ་པ་སྨོས་པས་ནི་དུང་ལ་སེར་ པོར་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་བསལ་ལོ།།དེ་ནི་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། དབང་པོའི་ཤེས་པ་དང་། ཡིད་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་། རང་རིག་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་པའི་ཤེས་པའོ། །མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་ལྔ་རྣམས་ལ་བརྟེན་པའི་ཤེས་པ་ནི་དབང་པོའི་ཤེས་པའོ། །རང་གི་ཡུལ་གྱི་སྐད་ཅིག་གིས་ བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་སྐད་ཅིག་དང་།ལྷན་ཅིག་པ་དབང་པོའི་ཤེས་པ་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཡིད་ཙམ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱི་ངོ་བོའོ། །དེ་འདྲ་བའི་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ནི་དམུས་ལོང་ལ་སོགས་པ་ལ་མེད་པས་དེ་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་གྱི་ ཡིད་ཀྱི་ངོ་བོའི་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱི་ངོ་བོའི་མངོན་སུམ་ཁས་བླངས་པ་ལ་དམུས་ལོང་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་ཐལ་བ་མེད་དོ།།དབང་པོའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་གྱི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་སྐད་ཅིག་མ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བ་ཡང་མེད་དོ། །ཡིད་ཀྱི་ངོ་བོའི་མངོན་སུམ་འདི་ ཡང་མིག་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་རྫོགས་པ་ན་ཚད་མར་འདོད་དོ།།མངོན་སུམ་གང་ཡིན་པ་དེ་འདི་ལ་བྱ་བ་བྱེད་པ་བཞིན་དུ་ཡང་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ན་གཞན་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་གང་ཡིན་མིག་བཙུམས་པས་གཟུགས་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་འགལ་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་འདི་ བརྩད་པར་མི་བྱ་སྟེ།མིག་བཙུམས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པ་གཟུང་དཀའ་བ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་གང་གིས་རང་རིག་པར་གྱུར་པ་དེ་ནི་རང་རིག་པའོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ་འདྲ་བར་གནས་སོ། །གང་གིས་འདི་ རྣམས་ལ་གསལ་བ་གཞན་ལ་མ་ལྟོས་པར་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ།སྒྲོན་མེ་བཞིན་ནོ། །རེ་ཞིག་འདི་རྣམས་ཀྱི་གསལ་བ་སེམས་པ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་འཛིན་པ་རྣམས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བ་ལང་རྗིའི་ཆུང་མ་ཡང་རང་གི་བློ་གྲུབ་པ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚོལ་བར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་ པའི་འབྲས་བུ་ཤིན་ཏུ་ཐོབ་པའི་དཔྱོད་པ་པ་འདི་བུད་མེད་དང་དམངས་ཐ་མལ་པའི་ཡང་དཔྱོད་པའི་གཏིང་དཔོག་པར་གྱུར་ཏོ།།འདི་རྣམས་ནི་གཞན་གྱི་གསལ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་གཞན་དུས་མཉམ་པའི་དངོས་པོ་ལ་ནི་རེ་ཞིག་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཕན་འདོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རིགས་ པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དུས་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་ཡང་གསལ་བར་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

说"离分别"是为了遣除诸如"这是瓶子"等远离现量本性的分别。说"无错乱"是为了遣除诸如贝壳显现为黄色等错乱。
现量有四种：即根识、意性、自证和瑜伽行者的智。依靠眼等五根的认识是根识。由自境刹那所生的刹那，与根识等无间缘所生的仅依意识，故称意性。
如是的根识在盲人等处并不存在，因此他们不会产生色等境的意性，所以承许意性现量并不会导致盲人等不存在的过失。因为不执取根识对境所生的刹那，故也不会有所取能取的过失。此意性现量在眼等作用完成时被认为是量。
不应质疑说："若现量于此作用时不从根生，而其他从根所生者因闭眼不见色故，与经验相违。"因为仅在闭眼第一刹那的自性中确定难以把握。
一切心与心所的自性由何成为自证，即是自证。它们的自性如是安住。由此，它们不待其他明了而得明了，如灯。
首先，具有思维者并非不能把握它们的明了，因为即使牧牛人之妻也不会寻求推理来证成自己的心识。这些研究者获得了极大的理性成果，竟能测度妇女和普通下等人的思维深度。
这些不应由他者使之明了。同时，对于同时性的事物，首先因无益于明了故非理。对于异时性的事物，因无所明了故也不应理。

།དེའི་ཕྱིར་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་འདི་རྣམས་ཀྱི་གསལ་བ་ནི་གསལ་བྱེད་གཞན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བར་འོས་པ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གསལ་ བར་འོས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ།།སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ལ་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོའི་དངོས་པོ་རང་རིག་པ་ནི་མེད་དོ། །འོན་ཀྱང་བེམས་པོའི་དངོས་པོ་དང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པར་སྐྱེ་བ་ཉིད་རང་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བས་རང་ལས་བྱ་བ་འགལ་བས་རང་རིག་པ་རྐུ་བར་བྱེད་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། གང་ཡང་བེམས་པོའི་ངོ་བོ་ལས། །ལོག་པ་ཉེ་བར་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །གང་འདིའི་བེ+ེམས་མིན་ངོ་བོ་ཉིད། །འདི་ཁོ་ན་རང་རིག་པའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཇི་ལྟར་འདི་རང་ལ་བྱ་བ་འགལ་བས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་གསལ་བ་མི་བཟོད་བཞིན་དུ་སྒྲོན་མེའི་རང་གསལ་བ་བཟོད་པར་གྱུར་སྙམ་དུ་མ ཤེས་སོ།།ཡང་ན་སྒྲོན་མེའི་ཡང་རང་གསལ་བ་མི་བཟོད་ལ་རག་ག། །དེ་ལྟ་ན་འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན་པས་ལྷ་རྣམས་དགའ་བར་བྱེད་པ་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་བའོ། །རྣལ་འབྱོར་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་དག་སྟེ། དེ་གང་ རྣམས་ལ་ཡོད་པ་དེ་དག་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་སོ།།དེ་དག་གི་ཤེས་པ་གང་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་དོན་བསྒོམ་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་ལས་བྱུང་བ་དེ་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཤེས་པའོ། །ཡང་དག་པའི་དོན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལམ་དེ་ལས་གཞན་པ་ཡང་རུང་བསྒོམ་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་ལ་གནས་པ་གསལ་བའི་ མཆོག་བཟུང་བར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟར་ཡང་འདོད་པ་ལ་སོགས་པས་མྱོས་པས་སེམས་ཀྱི་འཇུག་པ་དག་ཉེ་བར་གཡེངས་པའི་འདོད་ཆགས་ཅན་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པ་ན་བསྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལ་གསལ་བར་མདུན་ན་གནས་པ་ལྟ་བུར་དེ་སྣང་བར་འགྱུར་བ་ ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་གང་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་དོན་བསྒོམ་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་ལ་སྐྱེས་པ་དེ་ལག་མཐིལ་གྱི་སྐྱུ་རུ་ར་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་དོན་གསལ་བ་མཆོག་གི་རྣམ་པ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་དེ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པའོ། །གང་གསུངས་པ། བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གསལ་བ་ རུ།།སྣང་འགྱུར་འཇིག་ལ་སོགས་པ་བཞིན། །སླུ་བ་མེད་ཅན་ཤེས་པ་གང་། །དེ་ནི་མངོན་སུམ་རྟོག་མེད་པའོ། །ཞེས་སོ། །རྣམ་པ་བཞི་སྟེ་སྨོས་པས་ནི་དབང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་གི་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཤེས་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་དང་། ཡིད་ཀྱི་ངོ་བོའི་མངོན་སུམ་བཤད་ཟིན་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ པའི་རྣམ་པ་གཞན་ཞིག་ཡོད་དོ་སྙམ་པ་དང་།རང་རིག་པ་ཡང་མི་སྲིད་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་པའི་ཤེས་པ་ཡང་མི་སྲིད་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་པའི་ལོག་པར་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་བསལ་བ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ།

因此，这些心与心所的明了，由于离开其他能明之物，故应当由自身明了。若非如此，则不应成为明了。心与心所中并无作用与作者的实体性的自证。然而，与无情事物特征不同的生起即称为自证，因自身作用相违故，自证不能被窃取。
如说："若从无情体性，转而生起差别，此非无情体性，此即是自证。"
不知为何在不能容许识的自明性的情况下（因为自身作用相违），却能容许灯的自明性。或者，灯的自明性也不能容许。如此，此说既非世间共识，亦非具有正理，应当置之不理而令诸天欢喜。
瑜伽即是三摩地与智慧，具有此二者者即是瑜伽行者。他们由修习已被量所成立的义至究竟而生起的智慧，即是瑜伽行者的智。无论是真实义的境界还是其他，当安住于修习究竟时，都会生起显现为执取明了殊胜的识。
如是，被贪等迷醉而心行散乱的贪著者等，在修习时，当修习圆满时，彼会显现如在面前明显安住。其中，由修习量所成立的义至究竟而生起的，如掌中庵摩勒果般，执取所修义明了殊胜行相的智，即是瑜伽行者的智。
如说："由修习力明显，显现如无常等时，无欺智慧即是彼，现量离分别。"
说"四种"是为了遣除诸如"唯由根见而非依根之识"、"意性现量所说体性另有一种行相"、"自证不可能"、"瑜伽行者的智不可能"等错误理解的差别。

།དེའི་ཡུལ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དེ། རང་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ་གཞན་ དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ངེས་པ་དོན་བྱེད་པར་རུང་བའི་ངོ་བོས་མཚོན་པས་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་དོ།།འདས་མ་ཐག་པར་བརྗོད་པ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ལོ། །འདིས་ནི་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ངག་ཕྱིར་ཟློག་གོ། །མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པ་འདི་ཉིད་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་སྟེ། མངོན་སུམ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྒྱུའོ། །རྒྱུའི་བྱ་བ་ཉིད་ནི་འབྲས་བུ་སྟེ། དེ་ཡང་རྟོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཚད་མ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པའོ། །ཐ་དད་ན་གལ་ཏེ་ཚད་མ་དང་རྟོགས་པ་དུས་མཉམ་པར་འབྱུང་པ་ཡིན་ནོ་དེའི་ཚེ་འདི་དག་ལ་བ་ལང་གི་རྭ་གཡས་གཡོན་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་སྐྱེད་པར བྱེད་པ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པར་འགྱུར།དུས་མི་མཉམ་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་ན་ཡང་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་མི་རིགས་སོ། །དུས་ཐ་དད་པ་ཉིད་ལ་བྱ་བ་དང་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་དེས་རྒོལ་བ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དུས་ཐ་དད་ན་རྟོགས་པ་ཤེས་པ་གཞན་ཞིག་པས་དེའི་ཚེ་དེའི་ཡང་རྟོགས་པ་དེ་ ཤེས་པ་གཞན་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ།སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་དོན་རྟོགས་པ་ལ་སྐྱེས་བུའི་ཚེ་མ་ལུས་པ་དོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་རྟོགས་པར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཐོག་མའི་ཤེས་པ་འབྱུང་བའི་དུས་སུ་རེ་ཞིག་དོན་འདི་མ་རྟོགས་ཏེ། རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་ པ་གཉིས་པ་སྐྱེས་པ་ན་ཡང་རྟོགས་པ་མེད་དེ་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཡང་ཚད་མ་ཉིད་ལ་ཤེས་པ་གཞན་སྐྱེས་པ་ཡང་སྔར་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་གསུམ་པ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེས་པའི་དུས་སུ་ཡང་དེ་འདྲ་བས་ན་མ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཚད་མ་སྐྱེས་པ་ ཙམ་གྱིས་རྟོགས་པར་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རིགས་ཏེ།རྟོགས་པ་ཡང་འབྲས་བུའོ། །དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་ཤེས་པའི་ཚད་མའི་འབྲས་བུའོ། །དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་འདིའི་ཚད་མའོ། །དེའི་དབང་གིས་དོན་རྟོགས་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་ནི་ཡུལ་གང་ ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེའི་ངོ་བོ་དེར་འགྱུར་རོ།།དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་སྦྱོར་བར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ།

其境是自相。"自"即自体，由不共他、决定、能作用的体性所表征，故称自相。前述即是现量的对境。这就遮除了将共相和别相执为现量对境的说法。
此现量知即是量果，因为现量本身是量故为因。因的作用即是果，而了知的特征与量不异。若异，则若量与了知同时生起，彼等如牛之左右角般，如何有所生与能生的关系？若非同时生起，则不应成为所了知。因为对方不承认时间差异中有作用与作者的实体性。
再者，若时间有异，了知即是另一个识，则彼时彼之了知又成另一识，如是于了知青等义时，将穷尽众生一切寿命而仍不能了知。如是，在最初识生起时，暂且未了知此义，因为能了知者未生。当第二识生起时，亦无了知，因为无量故。对其量性，生起另一识时亦与前无别故。如是，当第三识等生起时亦复如是，故成未了知。
因此，由量生起即可安立了知，故应以彼体性为了知。了知即是果，这就是现量知的量果。对于义的体性，此即是量。因为由其力而成就义的了知。于此，从何境生识，即成彼境之体性。因为不应将非自体性与彼共同安立为能了知。

།དེ་ལྟར་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གལ་ཏེ་རྟོགས་པ་ཙམ་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ན། དེའི་ཚེ་འདི་སྔོན་པོར་རིག་ལ་འདི་སེར་པོ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ དུ་ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པ་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་འཇོག་པར་འགྱུར།སྔོན་པོ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སེར་པོ་ལ་ཡང་དེ་འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྣམ་པ་མེད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཞག་པ་འདྲེས་པ་མ་ཡིན་པ་ཇི་ལྟར་གྲུབ་པར་འགྱུར། དོན་གྱི་ངོ་བོ་དང་འདྲ་བ་ཉིད་ཡོད་ན་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འགའ་ཞིག་གི་རྣམ་པར་ རྗེས་སུ་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ།དེ་ཉིད་ཀྱི་རིག་པ་དེ་གཞན་གྱིས་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འདིའི་ངོ་བོ་དང་འདྲ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་དམ་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚད་མའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་། དོན་གྱི་ངོ་བོའི་འདྲ་སྤངས་ནས། །འདི་ནི་དོན་དང་འབྱོར་མི་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་གཞལ་བྱའི་བདག་པོ་ཡི། །ཚད་མ་གཞལ་བྱ་འདྲ་བདག་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །འདིས་ནི་འདི་སྐད་དུ་ཤེས་པ་སྔ་མ་སྔ་མ་ནི་ཚད་མ་ལ་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ནི་ཚད་མའི་འབྲས་བུའོ་སྙམ་དུ་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུའི་དབྱེ་བ་ལ་འཁྲུལ་པ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །བྱིས་པ་འཇུག་པའི་རྟོག་གི ལས་མངོན་སུམ་གྱི་ལེའུ་སྟེ་དང་པོའོ།། །།རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། རང་གི་དོན་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཏོ། །རང་གི་ཕྱིར་འདི་རང་གི་དོན་ཏེ། རང་གིས་རང་གོ་བར་འགྱུར་བའོ། །གཞན་གྱི་ཕྱིར་འདི་གཞན་གྱི་དོན་ཏེ་གང་གིས་གཞན་གོ་བར་འཇུག་པའོ། །དེ་ལ་རང་གི་དོན་ནི ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ལས་གང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ།།ཚུལ་གསུམ་པའི་སྦྱོར་བ་ཅན་གྱི་རྟགས་ལ་གང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་དམིགས་པ་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའོ། །གང་གི་རྒྱུད་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་དེས་དོན་ རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེའི་དོན་ཉིད་དེ་ཡིན་ནོ།།ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་སྨོས་པས་ནི། ཚུལ་གཅིག་དང་། གཉིས་དང་། བཞི་དང་། ལྔ་དང་། དྲུག་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཕྱིར་བཟློག་གོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་སྨོས་པས་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་གསལ་ ལོ།།ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་རྣམས་དག་ཅེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་སྟེ། རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ནི་འདིར་ཤེས་པར་འདོད་པའི་བྱེ་བྲག་གི་ཆོས་ཅན་ནོ། །དེ་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དེ་དེ་ནི་རེ་ཞིག་ཚུལ་གཅིག་གོ། །ཡོད་པའི་ཚིག་སྨོས་པས་མ་གྲུབ་པ་སེལ་ལོ། །ངེས་ པས་སྨོས་པ་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་མ་གྲུབ་པ་སེལ་ལོ།།མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཉིད་ལ་ཡང་ཡོད་པར་ངེས་པ་ཞེས་གཞུག་གོ། །མཚུངས་པའི་ཕྱོགས་ནི་འདིའི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སོ། །དེ་ཉིད་ལ་ཡང་ཡོད་པར་ངེས་པ་ནི་ཚུལ་གཉིས་པའོ།

若识仅仅作为了知而生起，则于此时，如何能安立"此为青色所知，此非黄色"等对境的各别决定？如同对青色一样，对黄色也是如此，故对无相论者而言，如何能成立无混杂的安立？若有与义的体性相似性，则某识当随顺其相，即由彼体性而了知，非由他者。又彼与此体性相似性之了知安立，以最胜能立之因故为量。如是亦云：
"舍离义之相似性，
此不能与义相应，
是故所量之主体，
量即具所量体性。"
此说即遮除了"前前诸识是量，后后诸识是量果"这种对量与量果差别的错解。
《入门童子论》现量品第一竟。
比量有二种：自比量与他比量。为自故名自比量，即自己令自了解。为他故名他比量，即令他人得以了解。其中自比量应知是从具三相因而对所比度义的了知。对具三相因所缘的所比度义生起了知，即是自比量。于谁相续中生起了知，彼即由此了知义故，是彼之义。
言"三相因"者，即遮除从一相、二相、四相、五相、六相所生知为比量。言"所比度"者，即明其境非隐蔽。
何为三相因？即于所比度确定为有。此中所比度是所欲了知的别法之有法。于彼有性，此即是第一相。言"有"即遮除不成。言"确定"即遮除怀疑不成。应加入"于同品亦定有"。同品即是此之相顺品。于彼亦定有即是第二相。

།ཡོད་པ་སྨོས་པས་ནི་འགལ་བ་རྣམ་པར་གཅོད་དོ། །ངེས་པ་སྨོས་ པས་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་གཅོད་དོ།།ཉིད་སྨོས་པས་ཐུན་མོང་གཅོད་དོ། །ཡང་སྨོས་པས་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཐུན་མོང་བ་གཅོད་དོ། །མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་མེད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཞེས་གཞུག་གོ། །མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་པ་དང་། དེ་དང་འགལ་བ་དང་། དེ་མེད་པ་ཡང་ངོ་། ། དེ་ལ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་སྟེ་ཚུལ་གསུམ་པའོ། །མེད་པའི་སྒྲས་ནི་ཐུན་མོང་སེལ་ལོ། །ཉིད་སྨོས་པས་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་ཞུགས་པ་སེལ་ཏོ། །ངེས་པ་སྨོས་པས་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་བཟློག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་སེལ་ཏོ། །འོན་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཉིད་ལ་ཡོད་པ་ཞེས་སྨྲས་པས ཆོག་མོད་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡང་དོན་གོ་བ་ཉིད་དེ།དེ་ཅི་འདིས་ཐ་དད་དུ་བྱས། བདེན་ཏེ། སྦྱོར་བ་བསྟན་པའི་དོན་དུ་ཚུལ་ཐ་དད་པར་གཟུང་ངོ་། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་ཁྱབ་པ་ངེས་པ་ཅན་ཚུལ་གཅིག་ལ་ཡང་ལྡན་པར་དོན་གྱིས་གོ་བས་ཚུལ་གཉིས་ པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ཀྱང་གསུམ་ཉིད་དེ། ཚུལ་གསུམ་པ་ཅན་གྱི་རྟགས་གང་ཡིན་པ་ཡང་གསུམ་སྟེ། མི་དམིགས་པ་དང་རང་བཞིན་དང་འབྲས་བུའོ། །དེ་ལ་དགག་པར་བྱ་བའི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཐོབ་པའི་མི་ དམིགས་པ་ནི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་སྒྲུབ་པའོ།།དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཐོབ་པ་ནི་དམིགས་པའི་རྐྱེན་གྱི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་དང་རང་གི་ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་ཀྱང་ངོ་། །རང་གི་ངོ་བོ་གང་དམིགས་པའི་རྐྱེན་གཞན་དག་ཡོད་ན་ཡོད་པར་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའོ། །དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཐོབ་པ་ ནི་དེ་དང་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་དོན་མེད་བཞིན་དུ་ཡང་གལ་ཏེ་འདིར་འབྱུང་བ་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་པ་སྲིད་པའི་ཡུལ་ནི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཐོབ་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ།།དེ་མི་དམིགས་པས་མེད་པའི་ཐ་སྙད་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡོད་པའི་དངོས་པོ་མཐོང་དུ་རུང་བ་ལ་དེ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་ དང་དུས་དང་རང་གི་ངོ་བོས་བསྐལ་པ་རྣམས་དང་།རྐྱེན་གྱི་ཁྱད་པར་མ་ཚང་བའི་དོན་རྣམས་མི་དམིགས་པ་ལ་ནི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་མི་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་བླངས་པ་ཡིན་ནོ། །བཀག་པ་ཙམ་འདིར་མི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། བསྒྲུབ་པའི་ཡང་ཡན་ལག་ཉིད་ མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཀྱང་དངོས་པོའི་ཁྱད་པར་གྱི་དམིགས་པ་ཉིད་མི་དམིགས་པའོ། །དེ་ཡང་གང་སུ་ཡང་རུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཤེས་པ་གཅིག་དང་སྦྱོར་བ་ཉིད་ཀྱིའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ལོག་པའི་སྦྱོར་བ་དགག་པའི་ཡན་ལག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།

言"有"者遮除相违。言"确定"者遮除怀疑。言"即"者遮除共同。言"亦"者遮除同品共同。应加入"于异品定为无"。非同品即是异品，亦即是彼之他者、与彼相违者及彼之无。于彼定为无即是第三相。"无"字遮除共同。言"即"者遮除入于异品一分。言"确定"者遮除对异品之返遮有疑。
虽然说"唯于同品有"即可，"于异品定为无"之义亦可了知，何须分别？诚然，为显示比量支分故而分立诸相。由随行与返遮二者即可确定遍摄，虽仅一相亦具足，以义可知第二相故，故作一相之言说。
三相因亦唯三种：凡具三相之因即是三种：不现、自性及果相。其中，具所遮所量相之不现，即成立无之言说。具所量相者，即具足一切所量缘之差别及自体之差别。若有其他所量缘，则自体即成现量可得。具所量相者，由与彼相应故，虽无义亦可能认为于此见有所生，如是境即称为具所量相。由彼不现而成立无之言说，因于应见之有事不可能故。
对于由处、时及自体超越者，及缘之差别不具足之义，不现则不作无之言说，故取此差别。此中不现非仅是遮遣，因其自体未成故，亦非是能立支故。然而，即是事物差别之所量性不现。彼亦非任何皆可，而是唯与一识相应。因彼即是遮遣相违结合之支分故。

།གཟུགས་དམིགས་ པར་རོ།།དགག་པར་བྱ་བ་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མི་དབང་ངོ་། །དམིགས་པ་ནི་འདི་ཡང་དམིགས་པར་བྱ་བ་བཞིན་དང་། དམིགས་པར་བྱེད་བཞིན་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཤེས་པ་ཙམ་གྱི་རང་གི་ངོ་བོས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་ཀའི་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདིས་ནི་མེད་པ་བསྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་དགག་བྱ་སྟོང་པའི་ས་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་ཁོ་ནས་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གང་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་འབའ་ཞིག་པ་དེ་ཉིད་གཞན་གྱིས་དབེན་པའོ། །དེ་ཡང་དེ་འཛིན་པ་ཁོ་ནས་གཟུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ཚད་མ་གཞན་གྱིས བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པ་འདིས་རྨོངས་པ་ལ་བརྟན་པ་ལ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་མི་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་ལ་འཇུག་ཅིང་མེད་པ་དང་། མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་ དུས་ཀྱི་གོ་བར་བྱེད་པ་དང་འདས་པའི་དུས་ཀྱང་སྟེ་དྲན་པའི་འདུ་བྱེད་མཉམས་པ་ནའོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་ན་སྣམ་བུ་མེད་དེ། དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཐོབ་པའི་དམིགས་བྱ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ན་བུམ་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཐོབ་པ་མ་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ རོ་ཞེས་པས་ངེས་པར་ནུས་སོ།།འདིར་བུམ་པ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དམིགས་པར་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་པས་མ་འོངས་པའི་དུས་ཀྱི་མི་དམིགས་པ་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་དམིགས་པ་ལོག་པ་ཙམ་གྱིས་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པ་དང་། དངོས་པོ་གཞན་གྱི་རྣམ་ པར་ཤེས་པ་ཙམ་གྱི་ཡང་མི་དམིགས་པ་ཉིད་དང་།མེད་པ་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་ལ་ཡང་མཐོང་དུ་རུང་བ་མི་དམིགས་པ་སེལ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་མི་དམིགས་པ་འདི་སྦྱོར་བའི་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་མང་པོར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་ནི་དཔེར་ན་འདི་ན་དུ་བ་མེད་དེ། དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ ཐོབ་པའི་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ།དགག་བྱ་ནི་དུ་བའོ། །དེའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་འདི་ན་མི་དམིགས་པའོ། །འབྲས་བུ་མི་དམིགས་པ་ནི་དཔེར་ན་འདི་ན་དུ་བའི་རྒྱུ་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པ་དག་མེད་དོ། །དུ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དགག་བྱ་དུ་བའི་རྒྱུ་ རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ནི་དུ་བ་སྟེ་འདི་ན་དེ་མི་དམིགས་པའོ།།རྒྱུ་མི་དམིགས་པ་ནི་དཔེར་ན་འདི་ན་དུ་བ་མེད་དེ། མེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དགག་བྱ་དུ་བའི་རྒྱུ་མེའོ། །དེ་འདི་ན་མི་དམིགས་པའོ།

色被认知。对于所遮不能作为能立。认知有二种：如同所认知及正在认知之法性，而非仅由识之自性。因二者皆能成立所立故。此非成立无，因其所遮空地等由现量本身即已成立故。唯成为彼之自性者，即是离于他者。彼亦唯由彼之能取而得，故不应由其他量来成立。因此，此不现对于迷惑坚固者成立无之言说。
果不现等于隐蔽境转起，且能成立无及无之言说。此于现在时之了知及过去时亦然，即于忆念行损坏时。是故，此处无毛毯，因具所量相之所量无故。此处无瓶，由具所量相不现故，如是能决定。此处不会生瓶，因将不被认知故，此说明未来时之不现是怀疑自性故。
此遮除仅由认知消失而成为无，及仅由他事识之不现，于成立无时亦遮除应见之不现。此不现由结合差别成多种：其中自性不现，如"此处无烟，因具所量相不现故"，所遮即是烟，其自性于此不现。果不现，如"此处无烟之无障碍因，因无烟故"，所遮烟之诸因之果即是烟，此处彼不现。因不现，如"此处无烟，因无火故"，所遮烟之因即火，彼于此不现。

།ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པ་ནི་དཔེར་ན་ཤིང་ཨ་ཀ་རུ་མེད་དེ། ཤིང་མེད་པའི་ཕྱིར་ ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ།དགག་བྱ་ཨ་ཀ་རུའི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཤིང་ངོ་། །འདི་ན་དེ་མི་དམིགས་པའོ། །རང་བཞིན་འགལ་བ་དམིགས་པ་ནི་དཔེར་ན་འདི་ན་གྲང་རེག་མེད་དེ། མེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དགག་བྱ་གྲང་རེག་གི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མེ་དང་འགལ་བའོ། །འདི་ ན་དེ་མི་དམིགས་པའོ།།འབྲས་བུ་འགལ་བ་དམིགས་པ་ནི་དཔེར་ན་འདི་ན་གྲང་རེག་གི་རྒྱུ་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པ་དག་མེད་དེ། མེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དགག་བྱ་གྲང་རེག་གི་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ནི་གྲང་རེག་གོ། །དེ་དང་འགལ་བ་ནི་མེའོ། །འདི་ན་དེ་མི་དམིགས་པའོ། །རྒྱུ་ འགལ་བ་དམིགས་པ་ནི་དཔེར་ན་འདིའི་སྤུ་ཟིང་ཞེས་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་མེད་དེ།མེ་དང་ཉེ་བའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དགག་བྱ་སྤུ་ཟིང་ཞེས་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དག་གི་རྒྱུ་ནི་གྲང་རེག་གོ། །དེ་དང་འགལ་བ་ནི་མེའི་ཁྱད་པར་རོ། །འདི་ན་དེ་དམིགས་ པའོ།།ཁྱབ་བྱེད་འགལ་བ་དམིགས་པ་ནི་དཔེར་ན་འདི་ན་བ་མོའི་རེག་པ་མེད་དེ། མེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དགག་བྱ་བ་མོའི་རེག་པའི་ཁྱབ་བྱེད་ནི་གྲང་བའོ། །དེ་དང་འགལ་བ་ནི་མེའོ། །འདི་ན་དེ་དམིགས་པའོ། །རང་བཞིན་འགལ་བའི་འབྲས་བུ་དམིགས་པ་ནི། དཔེར་ན་ འདི་ན་གྲང་རེག་མེད་དེ།དུ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དགག་བྱ་གྲང་རེག་དང་འགལ་བ་ནི་མེའོ། །དེའི་འབྲས་བུ་ནི་དུ་བའོ། །འདི་ན་དེ་དམིགས་པའོ། །འབྲས་བུ་འགལ་བའི་འབྲས་བུ་དམིགས་པ་ནི།། དཔེར་ན་འདི་ན་གྲང་རེག་གི་རྒྱུ་ནུས་པ་ཐོགས་མེད་དག་མེད་དེ། དུ་བ་ཡོད་པའི་ ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ།དགག་བྱ་གྲང་རེག་གི་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ནི་གྲང་རེག་གོ། །དེ་དང་འགལ་བ་ནི་མེའོ། །དེའི་འབྲས་བུ་ནི་དུ་བའོ། །འདི་ན་དེ་དམིགས་པའོ། །རྒྱུ་འགལ་བའི་འབྲས་བུ་དམིགས་པ་ནི། དཔེར་ན་ས་ཕྱོགས་འདི་སྤུ་ཟིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་ བྲག་དང་ལྡན་པའི་སྐྱེས་བུ་ཡོད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ།དུ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དགག་བྱ་སྤུ་ཟིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་དང་ལྡན་པའི་སྐྱེས་བུ་ཡོད་པ་ཅན་གྱི་ས་ཕྱོགས་ནི་གྲང་རེག་གོ། །དེ་དང་འགལ་བ་ནི་མེའོ། །དེའི་འབྲས་བུ་ནི་དུ་བའོ། །དེ་འདི་ན་དམིགས་པའོ། །ཁྱབ་བྱེད་འགལ་ བའི་འབྲས་བུ་དམིགས་པ་ནི།དཔེར་ན་འདི་ན་བ་མོའི་རེག་པ་མེད་དེ། དུ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དགག་བྱ་བ་མོའི་རེག་པའི་ཁྱབ་བྱེད་ནི་གྲང་རེག་གོ། །དེ་དང་འགལ་བ་ནི་མེའོ། །དེའི་འབྲས་བུ་ནི་དུ་བའོ། །འདི་ན་དེ་དམིགས་པའོ།

遍摄不现，如"此处无阿噶茹木，因无木故"，所遮阿噶茹之遍摄即是木，此处彼不现。自性相违现，如"此处无冷触，因有火故"，所遮冷触之自性与火相违，此处彼不现。果相违现，如"此处无冷触之无障碍因，因有火故"，所遮冷触诸因之果即是冷触，与彼相违即是火，此处彼不现。
因相违现，如"此无毛竖等差别，因有近火差别故"，所遮毛竖等差别之因即是冷触，与彼相违即是火差别，此处彼现。遍摄相违现，如"此处无温触，因有火故"，所遮温触之遍摄即是冷，与彼相违即是火，此处彼现。
自性相违之果现，如"此处无冷触，因有烟故"，所遮冷触之相违即是火，其果即是烟，此处彼现。果相违之果现，如"此处无冷触之无障碍因，因有烟故"，所遮冷触诸因之果即是冷触，与彼相违即是火，其果即是烟，此处彼现。
因相违之果现，如"此地非有具毛竖等差别之人，因有烟故"，所遮具毛竖等差别之人所在地即是冷触，与彼相违即是火，其果即是烟，此处彼现。遍摄相违之果现，如"此处无温触，因有烟故"，所遮温触之遍摄即是冷触，与彼相违即是火，其果即是烟，此处彼现。
注：这里的"阿噶茹"（ཨ་ཀ་རུ）是一种香木的名称，对应梵文"agaru"。

།རང་བཞིན་འགལ་ བས་ཁྱབ་པ་དམིགས་པ་ནི།དཔེར་ན་འདི་ན་མེ་མེད་དེ། བ་མོའི་རེག་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དགག་བྱ་མེའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་འགལ་བ་ནི་གྲང་རེག་གོ། །དེས་ཁྱབ་པ་ནི་བ་མོའི་རེག་པའོ། །འདི་ན་དེ་དམིགས་པའོ། །འབྲས་བུ་འགལ་བས་ཁྱབ་པ་དམིགས་པ་ ནི།དཔེར་ན་འདི་ན་མེའི་རྒྱུ་ནུས་པ་ཐོགས་མེད་དག་མེད་དེ། བ་མོའི་རེག་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དགག་བྱ་མེད་པའི་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ནི་མེའོ། །དེ་དང་འགལ་བ་ནི་གྲང་རེག་གོ། །དེས་ཁྱབ་པ་ནི་བ་མོའི་རེག་པའོ། །འདི་ན་དེ་དམིགས་པའོ། །རྒྱུ་འགལ་བས་ཁྱབ་པ་ དམིགས་པ་ནི།དཔེར་ན་འདི་ན་དུ་བ་མེད་དེ། བ་མོའི་རེག་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དགག་བྱ་དུ་བའི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་མེའོ། །དེ་དང་འགལ་བ་ནི་གྲོང་རེག་གོ། །དེས་ཁྱབ་པ་ནི་བ་མོའི་རེག་པའོ། །དེ་འདི་ན་དམིགས་པའོ། །ཁྱབ་བྱེད་འགལ་བས་ཁྱབ་པ་དམིགས་པ་ནི། དཔེར་ན་འདི་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ནམ་ཞིག་ན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། དགག་བྱ་བརྟག་པའི་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཉིད་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་དང་འགལ་བ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ཁྱབ་པ་ནི་ནམ་ཞིག་ན་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །འདི་ལ་དེ དམིགས་པའོ།།འབྲས་བུ་མི་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་མ་དམིགས་པའི་སྦྱོར་བ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་འདུ་བར་འགྱུར་རོ། །བརྒྱུད་པས་དོན་གྱིས་ཁྱད་པར་བསྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་དག་གིས་སྦྱོར་བའི་དབྱེ་བ་ལ་ཡང་དེའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའི་ངོ་བོ་དེ་རྣམས་འགལ་བར་མི་ འགྱུར་རོ།།རང་བཞིན་ནི་རང་ཡོད་པ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ལ་གཏན་ཚིགས་སོ། །གང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཡོད་པ་ཙམ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་ཡོད་པ་ལས་མ་གཏོགས་པ་ཅི་ལ་ཡང་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ལ་གང་གཏན་ཚིགས་ ཡིན་པ་དེ་དེའི་རང་བཞིན་ཏོ།།དཔེར་ན་སྒྲ་ནི་འཇིག་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཏེ། བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །འཇིག་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཉིད་ནི། བྱས་པ་ཉིད་ཙམ་ཡིན་པ་ལས་དོན་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བྱས་པ་སྐྱེས་པའི་རྗེས་ཐོགས་སུ་རྒྱུ་གཞན་གྱིས་འཇིག་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འཇིག་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་ནི་རྒྱུ་ཡོད་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའོ། །གང་ཞིག་ཡོད་ན་གང་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་དང་གང་ཞིག་མེད་ན་གང་མེད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་སྟེ། དེ་རང་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡོད་པར་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་འདི་ན་ མེ་ཡོད་དེ།དུ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ།

自性相违遍摄现，如"此处无火，因有温触故"，所遮火之自性与冷触相违，彼为温触所遍摄，此处彼现。果相违遍摄现，如"此处无火之无障碍因，因有温触故"，所遮火之诸因之果即是火，与彼相违即是冷触，彼为温触所遍摄，此处彼现。
因相违遍摄现，如"此处无烟，因有温触故"，所遮烟之因即是火，与彼相违即是冷触，彼为温触所遍摄，此处彼现。遍摄相违遍摄现，如"此非常，因其有作用故"，所遮常性之殊胜差别即是遍摄，与彼相违即是具殊胜差别性，彼为作用所遍摄，此处彼现。
果不现等诸不现比量，皆摄入自性不现中。间接推理所成立及所遮之比量差别，亦不违背彼等分类之本质。自性者，即仅由自身存在之本质而成为所立法之因。凡因之存在仅依赖于因之存在，不依赖因之存在以外的任何事物。对其所立法而言，凡是因者即是其自性。
如"声是无常，因是所作性故"。无常性仅是所作性而已，不依赖其他义。所作生起后，非由他因生起无常性，否则将离无常。果者，即能令知因存在者。若此有则彼有，若此无则彼无，即是彼之果，彼能令知自因之存在。如"此处有火，因有烟故"。

།མེ་ཡོད་པ་དང་མེ་མེད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་དེའི་འབྲས་བུ་ནི་དུ་བར་རབ་ཏུ་གྲུབ་པོ། །དེ་ལྟར་རྟགས་གསུམ་པོ་དེ་རྣམས་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་པས་རྟགས་སུ་རྣམ་པར་གཞག་གོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡང་གཉིས་ཏེ། དངོས་པོ་དང་ དགག་པའང་ཡིན་ཏེ།རྣམ་པ་གཞན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ཡང་དོན་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པའི་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། །དེ་ལ་དོན་ཐ་དད་པ་གོ་བར་བྱ་བ་ལ་འབྲས་བུ་གོ་བར་བྱེད་པའོ། །དོན་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་རང་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ གཉིས་ཉིད་དོ།།རང་བཞིན་གྱི་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་ལ་ནི་དོན་གྱིས་དོན་རྟོགས་པ་འདི་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ནི་དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོ་བར་བྱ་བ་དང་གོ་བར་བྱེད་པའི་ངོ་བོའི་ཡང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་ངེས་པར་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་གསུངས་ པ།ཚོགས་པ་ལ་སོགས་གང་རྣམས་ལ། དེ་འདྲའི་འབྲེལ་པ་ཡོད་མིན་པས། །དེ་རྣམས་གཏན་ཚིགས་མིན་ཞེས་སྨྲ། །མེད་ནའང་འབྱུང་བ་སྲིད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །འབྲེལ་པ་དེ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་ལ་རྟགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ གྱི་ཕྱིར་དང་།བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་ལས་འབྱུང་བའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དང་། དེ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཡང་དེ་ལས་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་བདག་ཉིད་དང་དེ་ལས་བྱུང་བ་དག་ཀྱང་རང་བཞིན་དང་འབྲས་བུ་དག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོ་གྲུབ་ པོ།དགག་པ་བསྒྲུབ་པ། ཇི་སྐད་བཤད་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་དམིགས་པ་ལས་ཏེ། རིག་བྱ་མ་ཡིན་པ་མི་དམིགས་པས་ནི་མེད་པར་བསྒྲུབ་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་པར་བྱེད་པ་ནི་དམིགས་པར་བྱ་བའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡོད་ན་དངོས་པོ་ཉིད་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །རིག་བྱ་མ་ཡིན་ པ་མི་དམིགས་པ་ནི་དངོས་པོ་ཡོད་དམ་མེད་ཀྱང་རུང་བ་ལས་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་འདིའི་དངོས་པོ་མེད་པ་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར།གང་དུ་གཅིག་བཀག་པས་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་མེད་པ་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཡང་རིག་བྱ་མི་དམིགས་པ་ཉིད་གོ་བྱེད་ཡིན་ཏེ། དགག་བྱའི་མི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཐོབ་པ་ཉིད་ ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།དོན་གྱི་ཁྱད་པར་གྱི་འགལ་བ་མེད་པ་དམིགས་པ་ནི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་པར་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གི་ལྷན་ཅིག་པའི་ངོ་བོ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགལ་བ་དམིགས་པ་ནི་རིག་བྱ་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ལ་བརྒྱུད་དེ་ནང་དུ་འདུ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དགག་པ་གྲུབ་པོ། ། འདིས་ནི་རྟགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གཞན་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་སྨྲས་པའི་ཕྱིར་བཟློག་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཡུལ་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དོ།

有火与无火之随行者，其果即是烟之所成。如是三相因，皆依所立而安立为因。所立有二：事物与遮遣，因无他种可能故。事物又以义异与否分为二种。其中，对于义异所知，以果为能知；对于义非异者，以自性为能知。是故，成立事物之因唯有二种。
于有自性关联者，此为由义知义。无彼关联之自性，因无决定无则不生故。能知所知之体性亦因是因故定无则不生。又说："诸聚等事物，以无如是关联，说彼非为因，以无亦可生故。"
此关联于所立义中，因事之所立义为自性故，及从所立义生起故。非其自性及非从彼生者，以无关联故。其体性及从彼所生者，即是自性与果故，由彼等成立事物。
遮遣之成立，如前所说即由不现，以不可知之不现不能成立无故。能现者，若有能现之能立，即是成立事物。不可知之不现，于事物有无皆可，如何能成立此事物之无？若由遮一而成立他无者，其能知亦即是可知之不现，以得遮境不现相故。
义之差别无违现者，不能令知义之差别无，以彼等共存体性可能故。违现者，间接摄入可知不现中。正因于此而成立遮遣。此说明已遍察因之差别而说返遮。其境即是共相。

།འདིས་མཚོན་པར་འགྱུར་བས་ན་མཚན་ཉིད་དོ། །སྤྱི་ནི་ཐུན་མོང་བ་བྱེ་བྲག་མ་ཕྱེ་བ་སྟེ་འདིའི་ངོ་བོ་ནི་མཚན་ཉིད་ད་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དེའི་མཚན་ཉིད་དོ། །བྱེ་བྲག་ངེས་པ་མ་བཟུང་བའི རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ནའོ།།དེ་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེའི་ཡུལ་ལོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སྣང་བ་ལ་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཞེན་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་ཅི་རིགས་ནི་སྲེག་པ་དང་འཚེད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་ ཏེ།རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་དེ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ནི་ངེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གཟུང་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལས་གཞན་འདིའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་གསུངས་པ། དེ་ཡི་ངོ་བོ་མིན་པ་ལས། ། ལོག་པའི་དངོས་ཙམ་བསྒྲུབ་ཕྱིར་དང་། །དབྱེ་བ་རབ་ཏུ་མི་གནས་ཕྱིར། །སྤྱི་ནི་རྟགས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བརྗོད། །ཅེས་སོ། །འོ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དོན་མེད་པ་འཛིན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡུལ་དུ་འགྱུར། བདེན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཤེས་པའི་ཡུལ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། གཟུང་བ་དང་ཐོབ པར་བྱ་བའོ།།གང་སྣང་བའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་གཟུང་བའོ། །གང་དུ་ཞེན་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་ཐོབ་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་གཟུང་ཡུལ་ནི་དོན་མེད་པའོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བའོ། །མངོན་སུམ་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ནི་གཟུང་བའོ། །རྒྱུན་ནི་ ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ལོ།།དེ་ནི་ནམ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུན་ལ་ཞེན་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཞེན་པར་འགྱུར་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིད་ཆེས་པ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པ་མི་སྐྱེད་པའི་མངོན་སུམ་ནི་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཞེས་མི་བྱའོ། ། ངེས་པ་ནི་འདི་སྙམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བསྒྲུབ་པ་དག་ལ་ཐོབ་པ་དང་སྤོང་བའི་ཕྱིར་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡང་འདིར་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་སེམས་ཀྱི་གཞན་གྱི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་སེམས་པ་ལ་དབང་བོ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐོབ་པར བྱེད་པ་པོ་ཚད་མ་ཡིན་ན་ཐོབ་པར་ནུས་པ་ཉིད་ཡུལ་ཡིན་པར་འོས་པ་ཡིན་ཏེ།གཟུང་ཡུལ་ནི་ཐོབ་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་འདིའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་དོན་མེད་པ་འཛིན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། །འདིས་ནི་འདིའི་སྤྱོད་ཡུལ་གཞན་ལ་སྤྱོད་པའི་ ཕྱིར་བསལ་བ་ཡིན་ནོ།

由此能表征故为相。共相即是共同未分别差别者，其体性即是相，故为共相之相。未执取确定差别之自相而已。彼三相因所生之比量，即是其境。于比量所显现中，执为能作所作义，唯自相是能作所作义，如烧煮等事不能随宜配合，因唯见自相于彼配合故。余者则不决定。
又以决定体性之比量为所取境故，除自相外无他境。又说：
"由离非彼体，
唯成实事故，
差别不安立，
说共为因境。"
若尔，执无义之比量，如何以自相为境？诚然。然知之境有二：所取与所得。能生显现之知即是所取，所执即是所得。其中比量之所取境是无义，自相之体性是所得。现量之一刹那是所取，相续是所得境。
若谓彼永无分别故不执相续，虽如是亦能生可信之执分别。不生决定之现量非能趣入故不名量。决定以如是想而于成办苦乐中，为得舍故而趣入。
比量于此亦唯所得境思维，非他者，因于彼所得境思维无作用故。若量为能得者，则应以所得能力为境，因所取境能得故成此量之有境。是故执无义之比量之境亦是自相。此说明由趣入他行境故而遮遣。

།འདི་ལ་ཡང་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་མངོན་སུམ་དང་མཚུངས་ཏེ། ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་དག་གི་རྣམ་པར་གཞག་པ་བྱས་པས་དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ། །འདི་ལ་ཡང་སྔར་དང་མཚུངས་པར་དོན་དང་འདྲ་ བའི་ངོ་བོ་ནི་ཚད་མ་དོན་རྟོགས་པ་ནི་འབྲས་བུའོ།།དེ་ལ་མངོན་སུམ་ནི་དོན་དང་འདྲ་བའི་ངོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་དང་དོན་དང་འདྲ་བའི་ངོ་བོར་རྟོགས་པ་དོན་དང་བཅས་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མི་གསལ་བ་ཐུན་མོང་བའི་སྣང་བ་ཡིན་ལ་དོན་ཡང་དེ་ལས་བཟློག་པའི་ངོ་བོ་བས་ ཇི་ལྟར་དོན་དང་འདྲ་བའི་ངོ་བོར་རུང་།བདེན་ཏེ། འཆད་པ་པོ་རྣམས་དཔྱོད་པར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་ནི་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་པོ་རྣམས་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་ཞེན་ནས་དེའི་དོན་བྱ་བར་འདོད་པ་རྣམས་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། ཞུགས་ནས་ ཀྱང་ཇི་ལྟར་ཞེན་པ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ཐོབ་པས་ཡོངས་སུ་མགུ་བར་འགྱུར་རོ།།བདག་ཅག་གིས་སྔོན་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་ནི་གཞན་ལ་ཐོབ་པ་ནི་གཞན་ནོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མེ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་བཟློག་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་སྔོན་དང་ཕྱིས་ཀྱི་ཡིད་ཆེས་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ རོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པའི་སྐྱེ་བོའི་རྟོག་པ་ལ་ལྟོས་པས་དོན་དང་འདྲ་བའི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་རིགས་པ་ཉིད་དོ། །བྱིས་པ་འཇུག་པའི་རྟོག་གེ་ལས་རང་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ལེའུ་སྟེ་གཉིས་པའོ།། །།གཞན་གྱི་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཚུལ་གསུམ་པའི་ རྟགས་བརྗོད་པའོ།།སྔར་བརྗོད་པའི་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ཀྱི་རྟོགས་པ་པོའི་ཚིག་ནི་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའོ། །དེས་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཉིད་རང་གི་རྟོགས་པ་བརྗོད་པས་གཞན་ལ་གོར་འཇུག་པའོ། །ཚིག་དེ་ཡང་གོར་གཞུག་པར་བྱའི་རྒྱུད་ལ་གནས་པའི་རྗེས་སུ་ དཔག་པའི་རྒྱུད་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ།།འཇིག་རྟེན་ན་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་འདོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མར་ལ་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་ཚད་མ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་སྐབས་སུ་དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཏན་ལ་དབབ་པར་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ བཏགས་ཀྱང་ཚིག་ནི་ཤེས་པ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཚད་མ་ཡིན་པར་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན།དེའི་ཕྱིར་འདིའི་གཏན་ལ་དབབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མི་གནས་སོ། །ཇི་ལྟར་འདི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཚད་མའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚད་ མ་མ་ཡིན་པ་ཡང་འགལ་བ་མེད་དོ།

于此量果之建立亦与现量相同，如何建立现量之量与果，比量亦当如是观察。于此亦如前相同，与境相似之体性为量，了知义为果。其中现量称为与境相似之体性，即彼与境相似之体性了知有义。而比量是不明显共相之显现，境亦与彼相反之体性，如何能成与境相似之体性？
诚然，论师们所观察者，非如名言者，彼等亦执比量显现之非外境为外境已，欲作彼义而趣入，趣入已亦如所执而得事物故生满足。我等先所执持者，非有了知"得他者为他"之想，因离非火等之体性即是前后信解境故。是故于此亦依名言者分别而建立与境相似之体性实为应理。
《入愚童论理》自比量品第二竟。
他比量者，即宣说三相因。前说三相因之了知者之语即是他比量。彼亦以宣说自己了知所比度而令他了解。彼语由是令了解者相续中比量之因故称为比量。世间立果名于因，如称酥为命。
若谓于抉择量时，彼体性之比量虽假立为所抉择之比量，然语无知性故不应为量。是故此所抉择实不应理，彼不成立。如此比量以是因故为比量，如是以是量因故为非量亦无相违。

།དེ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། སྦྱོར་བའི་དབྱེ་བས་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་དང་། ཆོས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་ནོ། །འདིའི་ཆོས་མཚུངས་པ་ནི་ཆོས་མཐུན་པའོ། །དེའི་ངོ་བོ་ནི་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་དོ། །དཔེའི་ཆོས་ཅན་དང་ལྷན་ཅིག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་འདྲ་བ་ཉིད་དུ་བྱས་པའོ།།འདིའི་མི་མཚུངས་པ་ནི་ཆོས་མི་མཐུན་པའོ། །དེའི་ངོ་བོ་ནི་ཆོས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་དོ། །དཔེའི་ཆོས་ཅན་ལྷན་ཅིག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་མི་འདྲ་བ་ཉིད་དུ་བྱས་པའོ། །དེ་ལ་ངག་དག་གི་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་ བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་ནོ།།གང་གི་ཆོས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ནི་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་ནོ། །འོ་ན་ཡང་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་གྱི་ངག་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་དག་བརྗོད་ཀྱི་ལྡོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ལྡོག་པ་དང་ཕྱོགས་ ཀྱི་ཆོས་བརྗོད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་ལས་ཀྱང་གཅིག་ཀྱང་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ན་གང་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་འགྱུར། ཉེས་པ་འདི་ནི་མི་གནས་ཏེ་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་སྦྱོར་བ་ཤུགས་ཀྱིས་ཆོས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་རྟོགས་ཏེ། དེ་མེད་ན་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་དང་ལྷན་ཅིག་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒྲུབ་བྱ་ངེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ངག་ལས་ངེས་པར་རྟོགས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་ངེས་པར་གྱུར་པ་སྒྲུབ་པ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གང་སུ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་མེད་པ་ཉིད་ན་དེ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པ་མེད པ་ཡང་ཡིན་ནོ།།ཆོས་ཅན་གཅིག་ལ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་ལ་སྒྲུབ་པ་ཡོད་པ་ལ་དེའི་དེ་ལ་ངེས་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་པ་ལ་ཡང་སྒྲུབ་པར་མེད་པ་རྟོགས་ཏེ། ལྡོག་པ་རྟོགས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་ངེས་པར་གྱུར་པ་བསྒྲུབ་པའི་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་འགྲོ་ བའི་ངག་ལ་ལྡོག་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལྡོག་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ལྡོག་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལོག་པ་ལ་ངེས་པས་ལོག་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལྡོག་པ་ནི་ལྡོག་པའི་ ངག་ལས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་ལོག་པ་ལ་ངེས་པས་ལོག་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གང་ཅི་ཡང་རུང་བ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དེ། ཐམས་ཅད་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དོ།

此有二种：以结合差别分为同法性者与异法性者。此中法相同即是同法，其体性即是同法性。以因使喻依与所立法之有法相似。此中不相同即是异法，其体性即是异法性。以因使喻依与所立法之有法不相似。
其中应以语言表述为同法性者即是同法性者，应以语言表述为异法性者即是异法性者。然而同法性语仅说随行与宗法，而不说返反；异法性亦仅说返反与宗法，而不说随行。
因此，若此二者皆非表述三相因，何者能成他比量？此过失不成立，因为以同法性亦能以势力结合而了知异法性。若无彼，则因与所立无随行故。从确定所立相之随行语必能了知。如是所立确定即是能立确定。若于任何处皆无所立，则彼一切亦无能立。
因于一有法若无所立而有能立，则彼于彼确定不应理故。于无所立亦了知无能立，即了知返反。是故由表述确定所立之能立力，于随行语了知返反。
如是由同法性亦了知随行，因若无彼，于所立返反则因之返反不成故。由确定于所立返反，具返反法性之返反从返反语得确定。如是于所立返反确定，具返反法性即是能立。若于任何处有能立，则一切处亦有所立。

།ཆོས་ཅན་གཅིག་པ་ལ་ཡང་སྒྲུབ་པ་ཡོད་ལ་བསྒྲུབ་པར་ བྱ་བ་མེད་ན་དེ་ལོག་པ་ལ་ལོག་པར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྒྲུབ་པ་ཡོད་པ་ལ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡོད་པར་རྟོགས་པ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་རྟོགས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པ་མེད་པ་ལ་ངེས་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་པའི་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ལྡོག་པའི་ངག་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་སྒོ་ཅན་ནམ་ལྡོག་པའི་སྒོ་ཅན་གྱིས་ཀྱང་རུང་ངག་གཅིག་སྦྱར་བས་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དག་གིས་རྟགས་ཀྱི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་བརྗོད་པ་བྱས་པ་ཡིན་པས་གཅིག་ལ་གཉིས་ཀ་མི་གཟུང་ངོ་།།འདི་ཙམ་གྱིས་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་བརྗོད་པ་ཉིད་དེ་འགལ་བ་མེད་ དེ།དེ་ལ་མི་དམིགས་པའི་ཆོས་མཐུན་པ་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བ་ནི་གང་དང་གང་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཐོབ་པ་ཡོད་པ་མི་དམིགས་པ་དེ་དང་དེ་ན་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ལ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྟའི་མགོ་བོ་ལ་རྭ་བཞིན་ནོ། །ས་ཕྱོགས་ཁ་ཅིག་ན་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཐོབ་པའི་བུམ་པའི་མི་དམིགས་པས་ ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ།།འདི་ལ་དཔེའི་ཆོས་ཅན་གྱི་རྟའི་མགོ་བོ་དང་། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་དགག་བྱ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཐོབ་པ་མི་དམིགས་པར་གྲགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་བྱས་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཆོས་མཐུན་ པ་ཉིད་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བ་རྣམ་པ་མང་སྟེ།འདི་ལྟར་དག་པའི་ཕྱོགས་ཉེ་བར་བཟུང་བའམ། བྱེ་བྲག་དང་བཅས་པ་ཡང་རུང་བྱེ་བྲག་དང་བཅས་པ་ཡང་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་པའམ་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཡང་རུང་སྟེ། བྱེ་བྲག་ཐ་དད་པ་ཡང་བྱེ་བྲག་ཁོངས་སུ་འདུས་པའམ། བྱེ་བྲག་དང་ལྡན་པའམ། བྱེ་བྲག་རྟོགས་ པར་བྱ་བ་ཡང་རུང་བའོ།།དེ་ལ་གང་ཡོད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་སྟེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་བཞིན་སྒྲ་ཡང་ཡོད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགག་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སྦྱོར་བ་སྟེ། ཡོད་པ་ཙམ་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་མ་ལྟོས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གང་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་དེ་ནི་མི་རྟག་སྟེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་བཞིན་བདེ་བ་ཡང་སྐྱེ་ བ་དང་ལྡན་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་སྦྱོར་བའོ།།སྐྱེ་བས་བྱེ་བྲག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བརྗོད་དེ། དེ་ཡང་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་དོ། །རྟོགས་པ་འབའ་ཞིག་གིས་ཐ་དད་པ་དང་ལྡན་པ་ལྟ་བུར་བསྟན་པའོ། །གང་བྱས་པ་དེ་མི་རྟག་སྟེ། དཔེར་ན་ཆུ་བུར་བཞིན་ སེམས་པ་ཡང་བྱས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱེ་བྲག་ཁོངས་སུ་འདུས་པའི་སྦྱོར་བའོ།།གང་རང་གི་ངོ་བོ་དམིགས་པ་ལ་རྒྱུའི་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་པར་གྱུར་པ་དེ་ནི་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་བྱས་པར་གྲགས་སོ།

即使在同一有法上，若有能立而无所立，则于其返反时无返反之确定故。于有能立时了知有所立，即是了知随行。因此，由表述于无能立必定无所立之力，于返反语了知随行。
是故，无论通过随行门或返反门，以一语结合即可表述因于同品存在及异品不存在，故不应于一处执二者。仅此即是表述三相因，无相违。
其中，不可得之同法性结合为：凡具有可得相而不可得者，于彼处即有无之言说处，如马头上之角。如说："由某处具可得相之瓶不可得"等。此中，以因使喻依马头与所立法处之所遮具可得相不可得为共称之因而说。
自性因之同法性结合有多种：或摄纯粹品，或具差别，或具差别亦有差别区分或无差别区分，差别区分亦可为差别所摄、具差别或应了知差别。
其中，"凡是有者皆无常，如瓶，声亦是有"，此为遮遣自性结合，因不待唯有之差别故。"凡具生者皆无常，如瓶，乐亦具生"，此为无差别区分之结合。以生为差别者称为具生，此即成为自体性，仅以了知而显示具差别。"凡所作皆无常，如水泡，心亦所作"，此为差别所摄之结合。凡于自体可得时待因作用者，说为所作，故此称为所作。

།རང་བཞིན་བརྗོད་པས་ཡང་གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་བྱེ་བྲག་ཏུ་འདྲེན་པ་ཡིན་ནོ། ། གང་རྐྱེན་གྱི་དབྱེ་བས་ཕྱེ་བ་ཅན་དེ་ནི་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་དུ་བ་བཞིན་སྒྲ་ཡང་རྐྱེན་གྱི་དབྱེ་བས་ཕྱེ་བ་ཅན་གྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། བྱེ་བྲག་རབ་ཏུ་ལྡན་པའི་སྦྱོར་བའོ། །རྐྱེན་གྱི་དབྱེ་བས་སྒྲའི་ཐ་དད་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བརྗོད་པ་རབ་ཏུ་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གང་བྱས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་སྟེ། དཔེར་ན་གློག་བཞིན། རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱང་བྱས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱེ་བྲག་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་སྦྱོར་བའོ། །གལ་ཏེ་འདིར་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱེ་བྲག་བཟུང་བ་མེད་ན་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་གོ་བར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །ཁོངས་སུ་འདུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རབ་ཏུ་སྦྱོར་བར་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འདི་རྣམས ལ་ཡང་དཔེའི་ཆོས་ཅན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ལ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ།།འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྒྲུབ་པའི་ཆོས་རྣམས་རང་ཉིད་ཇི་ལྟ་བའི་ཚད་མ་རྣམས་ཀྱིས་ངེས་པ་ བསྒྲུབས་པའི་ཆོས་ཙམ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཉིད།བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་གོ་བར་བྱ་བ་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། །དོན་དམ་པར་དེ་རྣམས་ཉིད་ཀྱི་དེ་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐྱེས་པ་ན་མ་སྐྱེས་པ་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། འགལ་བའི་ཆོས་གནས་པའི་དབྱེ་བའི་ མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་།རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐབས་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། སྔར་བྱུང་བ་དང་ཕྱིས་འབྱུང་བ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། གོ་བར་བྱ་བ་དང་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ཙམ་གྱི་ སྦྱོར་བ་ནི་གང་ན་དུ་བ་ཡོད་པ་དེ་ན་མེ་ཡོད་དེ།དཔེར་ན་ཚང་བང་བཞིན་འདི་ན་ཡང་དུ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། འདི་དཔེའི་ཆོས་ཅན་ཚང་བང་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ཕྱོགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གི་དུ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་བྱས་པར་བརྗོད་པར་ བྱའོ།།འདི་ལ་ཡང་མངོན་སུམ་དང་མི་དམིགས་པ་དག་གི་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུའི་ངོ་བོ་གྲུབ་པ་ཉིད་ལ་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་སུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །མི་དམིགས་པའི་ཆོས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བ་ནི་གང་མི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཐོབ་པ་དེ་ནི་དམིགས་པ་ཉིད་དེ་དཔེར་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་ པའི་བྱེ་བྲག་བཞིན་ནོ།

通过说明自性也能引出他性之差别。凡由缘之差别所区分者即是所作，如烟，声亦由缘之差别所区分，此为具殊胜差别之结合。由缘之差别说明声之差异为具殊胜差别故。
凡所作皆无常，如闪电，极微亦是所作，此为应了知差别之结合。即使此处未执取"由诸因"等差别，亦应如是理解。非为所摄，因应作殊胜结合故。
于这些中，应说明喻依如瓶等与所立法处如声等以有等因为共相。这一切皆是能立法以自身如实量决定，仅随顺所立法，应用于令了知所立法。胜义中，由彼等即是自性故。
生时非未生之自性故，由相违法安住差别之相故，由是自性因之场合故，由无前后生则不生故，由了所知与能知之因无则不生决定故。
果相因之唯同法性结合为：何处有烟彼处有火，如灶间，此处亦有烟故。此说明以喻依灶间与所立法处方位差别之烟为因而成共相。
于此亦应说明，由现量与不可得成立果因之体性而说为果相因。不可得之异法性结合为：凡得不可得相者即是可得，如青等差别。

།དེ་ལྟ་བུར་འདི་ན་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཐོབ་པ་བུམ་པ་མི་དམིགས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། འདི་ལ་ཡང་དཔེའི་ཆོས་ཅན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ས་ཕྱོགས་ཀྱི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཐོབ་པ་དགག་བྱ་མི་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་དུ་བྱས་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ།།རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཆོས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཙམ་གྱི་སྦྱོར་བ་རྣམས་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་མེད་པ་ལ་གང་ན་ཡང་བྱས་པ་ཉིད་མེད་དེ་བོང་བུའི་རྭ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ། །སེམས་པ་དང་བཅས་པ་ཡང་བྱས་པས་སོ། །བྱས་པ་ ཉིད་མེད་པ་ལ་གང་ན་ཡང་རྐྱེན་གྱི་དབྱེ་བས་ཕྱེ་བ་ཅན་ཉིད་མེད་དེ།མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ། །སྒྲ་ཡང་རྐྱེན་གྱི་དབྱེ་བས་ཕྱེ་བས་སོ། །མི་རྟག་པ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ལ་གང་ན་ཡང་བྱས་པ་ཉིད་མེད་དེ་རུས་སྦལ་གྱི་སྤྲུལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ། །རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱང་བྱས་པས་སོ། །འདི་དག་ལ་ཡང་ དེའི་ཆོས་ཅན་ནམ་མཁའི་པདྨ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཆོས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ།།འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཆོས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བ་ནི་མེ་མེད་པ་ན་དུ་བ་ཡོད་པ་མ་ ཡིན་པ་ཉིད་དེ།རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ། །འདི་ན་ཡང་དུ་བ་ཡོད་པས་སོ། །འདི་ལ་ཡང་དཔེའི་ཆོས་ཅན་མཚོ་ཆེན་པོ་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་དུ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་བྱས་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གཞན་གྱི་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་ པ་ནི་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་བརྗོད་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པའི་ངག་སྨོས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟར་ཡང་ཕྱོགས་ཀྱི་ངག་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཞེས་བརྗོད་ན་དེ་ནི་དངོས་སམ་བརྒྱུད་པས་ཡིན་གྲང་། དེ་ལ་རེ་ཞིག་ དངོས་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དོན་ལས་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཉིད་ལས་བརྩམས་ཏེ་འབྲེལ་པ་ལས་དོན་གྱིས་དོན་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །རྗོད་པར་བྱེད་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོ། །བརྒྱུད་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གསུངས་ པ།ཕྱོགས་དང་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པ་ཡི། །མཐུ་ལས་དོན་རྟོགས་ནུས་པ་སྟེ། །དོན་ལས་མ་ཡིན་དེས་དེ་དག་།རང་ལས་བསྒྲུབ་པར་གནས་པ་མེད། །ཅེས་སོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཚིག་ལ་ལྟོས་ཏེ་སྨྲས་པ་ནི་བརྒྱུད་པས་ཀྱང་མི་ནུས་སོ།

如此，此处"得可得相之瓶不可得"等，于此亦应说明以喻依青等差别与所立法处地方得可得相之所遮不可得为因而成异法性。
自性因之唯异法性结合为：凡处无常性皆无所作性，如驴角。有思维亦是所作。凡处无所作性皆无由缘差别所区分性，如石女子。声亦由缘差别所区分。凡处无无常性皆无所作性，如龟毛。极微亦是所作。于这些中，亦应说明以彼喻依虚空莲等与所立声等之有性等因为异法性。
果相因之异法性结合为：无火处必无烟，如大海。此处亦有烟。于此亦应说明以喻依大海与所立法处方位差别之烟为因而成异法性。
为他比量即是说明具三相因，此义非是说明宗等语之比量。如是，宗语若说为比量因即比量，则此为直接或间接？其中首先非为直接，因不从义生故。从此而论，由关联而义能了义。非从能诠，因可有颠倒故。亦非间接，因说所立故。
如说：
"由说宗及因之力，
能知义非从义生，
彼等不住自成立。"
依所立语所说者亦不能间接。

།ཉེ་བར་མ་བསྟན་པའི་ཡུལ་ལ་གཏན་ཚིགས་འཇུག་ པ་ནི་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་འདི་ཡོད་པ་ཉིད་བརྗོད་པས་དགོས་པའོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན་དེ་ནི་རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉམས་སོ།།དེ་ཡང་རང་གི་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཡུལ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ན་ཡང་རྟོགས་པ་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བརྗོད་པར་བྱ་ན་ ཡང་དེ་དང་བྲལ་བ་ལ་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ།ཅིའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་གཏན་ཚིགས་འབའ་ཞིག་བརྗོད་པའི་བསྒྲུབ་པའི་ངག་ལས་ཇི་ལྟ་ན་ཡང་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་འདི་ཕ་རོལ་གྱི་རྟོགས་པ་མངོན་པར་མི་ཤེས་པར་རབ་ཏུ་སྨྲ། ཁོ་བོ་ ཅག་གི་སྒྲུབ་པའི་ངག་ལ་ལྔའི་མཐའི་གཏན་ཚིགས་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་།ཁོ་བོ་ཅག་གི་འདོད་པས་ཁྱབ་པ་དང་ཕྱོགས་ཆོས་ཀྱི་ཆོས་ཁོ་ན་ཙམ་སྨོས་པས་གྲུབ་པ་ངག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །མེད་པའི་ཡང་མེད་པ་ཉིད་བརྗོད་པ་མེད་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཡུལ་བཤད་པ་མེད་པ་ལ་སྐབས་ཀྱིས་ སྟོང་པའི་གྲུབ་པ་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་རེ་ཞིག་འདིའི་ཡུལ་བཤད་པ་དེ་དང་བྲལ་བས་སྐབས་ཀྱིས་སྟོང་པར་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར། ཡུལ་བཤད་པ་གཞན་ཞིག་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་ཐུག་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར། དེ་ལ་སྐབས་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན་དེ་ཅི་བསྙོན་པ་ལྟ་ བུར་གང་གི་ཡང་སྐབས་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་སྨྲ་བར་འགྱུར།སྨྲ་ན་ཡང་ཅི་འདིའི་སེམས་པ་དང་བཅས་པའི་ཚིག་ཉིད་དུ་གསུངས་ཡང་སྐབས་བཏང་ནས་ཕྱོགས་བཤད་པ་བྱས་ན་སྒྲུབ་པ་བཤད་པ་ཡང་མཐོང་ལ་དེ་བཞིན་དུ་བྱོས་ཤིག་།དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་ ཚིག་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ།།གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ངག་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་ཀྱི་ངག་མེད་པ་ལ་ལྔ་བའི་མཐའ་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སྦྱོར་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པར་རྟོགས་པ་ཡང་ངེས་པར་གྱུར་པའི་དོན་གྱི་ངག་སྟེ་ངེས་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པས་སྔར་དང་ མཚུངས་སོ།།ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཡང་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་ཀྱི་ངག་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་པའི་ཕྱིར་དེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་སྦྱོར་བ་ལ་དེའི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ནི་གང་ཡང་མེད་དོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཉེ་བར་མི་མཁོ་བ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཡིན། ཁྱབ་པ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་སྦྱོར་བ་ལ་ཡང་ ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ངག་ཉིད་ལས་དེའི་དོན་གྲུབ་ན་གཞན་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ལས་ཅི་བྱེད།འོ་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་ངག་ལ་སོགས་པ་མེད་ན་བསྒྲུབ་པའི་ངག་མ་ཚང་བར་འགྱུར་རོ།

由于对未显示的对境不可能有因的运用，若认为"说明此有性是有必要的"，则自比量将失坏。此亦不依赖于显示自所知因的对境，因为即使无彼亦不相违于成立了知故。若说明，则离彼者亦将无关联性，因为何以成立了知故。如是，仅从说明因的能立语亦不能了知。
若问：此是否在不知他人了知的情况下而说？答：因为我们的能立语中无有五支因，且依我们所许，仅说遍及性与宗法性即成立语故。又因无性之无性未说明，将成为他异性故。
若谓：于无对境说明处，由语境空说成立。答：若尔，首先此离对境说明故，如何不成语境空？又于忆及他对境说明时，如何不成无穷？若认为彼不依赖他语境，则如何能离一切语境而说"声是无常"？即使说，此有思维语亦说明，舍弃语境而作宗说明时亦见能立说明，当如是作。
是故如是，宗语非是比量，此得成立。因语亦非，因离宗语则无五支因结合故。决定了知亦是决定义语，非决定支分故，如前相同。近结合亦是此义，因以宗语本身说明故，于彼为先之结合中无有彼之近结合。对比量不需要者，何故是比量？于遍及为先之结合中，若仅由宗法语即成立彼义，则何需其他近结合？若无宗语等，则能立语将不圆满。

།མ་ཚང་བ་ཉིད་ཀྱང་སྐྱོན་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་ཀྱི་ངག་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ན་ཡང་མ་ཚང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ སྐྱོན་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཚད་བཟུང་བ་ཅན་གྱི་ངག་དེ་ལས་གཞན་པ་མ་ཚང་བ་ཉིད་རྟག་ཏུ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།ཉེ་བར་མི་མཁོ་བ་མ་ཚང་བ་ཉིད་སྐྱོན་མེད་པ་ཁོ་ནའོ་སྙམ་ན་ད་ནི་ཇི་ལྟར་ཕྱོགས་ཀྱི་ངག་ལ་སོགས་པ་མ་ཚང་བ་ཉིད་སྐྱོན་ཡིན། དེ་རྣམས་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་པ་ལ་མཆོག་ཏུ་ ངེས་པར་བརྟགས་ཀྱང་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་ཇི་ལྟར་ཡང་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མ་མཐོང་ངོ་།།དེ་མེད་ན་ཡང་འབྲེལ་པ་དང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཙམ་གྱི་ངག་ལས་དེ་ཉེ་བར་རྟོགས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གང་གསུངས་པ། མེད་ནའང་འདི་ལས་བྱས་པའི་སྒྲ། །འདི་འདྲར་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་ ཅེས།།སྨྲས་པ་ཡང་དོན་གྱིས་ཏེ། །འཇིག་པའི་བློ་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་མ་ཚང་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་བསྒྲུབ་པའི་རྒྱན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་ལ་སོགས་པ་མ་ཚང་བ་ཉིད་དེ་ལྟར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུངས་པ་གསུམ་ལས་ཚུལ་འགའ་ཞིག་ཁོ་ན་མ་ སྨྲས་ན་མ་ཚང་བ་ཉིད་ཁོ་ནས་སྨྲས་སོ་ཞེས་སོ།།དེའི་ཕྱིར་གཉིས་ཁོ་ན་བསྒྲུབ་པའི་ངག་གི་ཡན་ལག་སྟེ་རེ་ཞིག་འདི་ཙམ་ཁོ་ནས་འདི་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །བྱིས་པ་འཇུག་པའི་རྟོག་གེ་ལས་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ལེའུ་སྟེ་གསུམ་པའོ།། །།བྱིས་པ་འཇུག་པའི་རྟོག་གེ་ཞེས་ ་བྱ་བ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དགྲ་ལས་རྒྱལ་བས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།

若问：不圆满本身即是过失。答：此非有，因为即使有宗语等，由于不圆满故，过失不能遮除，因为除彼限定语外，不圆满性永远相随故。
若谓：不需要之不圆满本身无过失。那么，现在如何宗语等不圆满成为过失？虽然认为彼等对于成立所立最为决定，然我等如何亦未见其必要性。因为即使无彼，仅从关联性与宗法语即可现量成立近了知故。
如所说：
"即使无此，由此所作声，
说一切如是无常时，
所说亦是义利故，
将生起坏灭之智。"
若问：如是则不圆满性非为能立庄严？答：不然，因为关联等不圆满性即是如此故。如所说："若仅说三支中某一方式，即由不圆满性而说。"
是故，唯二者是能立语支分，暂且仅此即为圆满。
《童理论》他比量品第三
《童理论》由大阵师胜敌所造圆满。


D4264

། །།རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ནཱ་ག་རཀྵི་ཏ་དང་། བོད་ཀྱི་སུམ་པ་ལོ་ཙཱ་བ་དཔལ་མཆོག་དང་པོའི་རྡོ་རྗེས་བསྒྱུར་བའོ།། །།[]@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཏརྐ་བྷཱ་ཥཱ། བོད་སྐད་དུ། རྟོག་གེའི སྐད།སངས་རྒྱས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །བླ་མ་འཇིག་རྟེན་དབང་བཏུད་ནས། །བྱིས་པ་ཡིད་གཞུངས་ཆུང་བ་རྣམས། །ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་ལུགས་མཉན་ཕྱིར། །རྟོག་གེའི་སྐད་ནི་རབ་གསལ་བྱ། །འདིར་རྟོག་པ་སྔོན་དུ་གཏོང་བ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས། སྐྱེས་བུའི་དོན་ ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཚད་མའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་དང་པོར་ཚད་མ་གཏན་ལ་དབབ་པར་བྱའོ།།ཚད་མ་ནི་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་སྔར་མ་རྟོགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ནོ། །འདིས་དོན་འཇལ་བས་ན་ཚད་མ་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་སྟེ་ཐེ་ཚོམ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་སྐྱོན་དང་བྲལ་ བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།སླུ་བ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པར་བརྗོད་ལ། ཐེ་ཚོམ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཤེས་པ་དག་ལ་མི་སླུ་བ་ཉིད་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ཤིང་སྐམ་མམ་མི་ཡིན་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་དང་། སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་སྤྱོད་ཡུལ་ སྔར་མེད་པ་ཡིན་པས་སྔར་མ་རྟོགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ནོ།།སྤྱོད་ཡུལ་ནི་ཡུལ་དེ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་སྐྱེས་པ་དེའི་དོན་ཐོབ་པར་རུང་བའི་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མའོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་ཤེས་པ་བྱེད་པ་པོ་དང་སྐྱེས་བུ་སྦྱར་བར་བྱ་བ་དང་དོན་ལས་སུ་གྱུར་པ་གང་གི་ཚེ་ཡང་ཐོབ་ པར་མི་བྱེད་ན།དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན་ཞེ་ན། བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ་ཤེས་པས་སྐྱེས་བུ་མགྲིན་པ་ནས་བཀུག་པའི་ཚུལ་དུ་སྟོབས་ཀྱིས་དོན་ལ་རབ་ཏུ་གཞུག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་འདི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་འདི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་རྣམ་པ་འདིས་ངེས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཞིང་དེ་གལ་ཏེ་དེས་བྱས་ན་དེ་ཙམ་ཉིད་དེའི་ཚད་མ་ཡིན་པས་འགལ་བ་མེད་ལ་སྐྱེས་བུ་ནི་དེ་ལ་དགོས་པའི་དབང་ལས་འཇུག་པ་ཉིད་དེ་དགོས་པ་མེད་ན་མི་འཇུག་པ་ཉིད་དོ།།དོན་ཡང་རྣལ་འབྱོར་པ་དང་ ཤ་ཟ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲིབས་པ་ཉིད་དེ།ཤེས་པ་ལ་ནི་རིང་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། འོ་ན་མི་སླུ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པ་ཚད་མ་ཡིན་ལ་མི་སླུ་བ་ཉིད་ཀྱང་མཐོང་བའི་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ལས་ཡིན་ན། གང་མཐོང་བ་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།

我来为您翻译这段藏文文献：
这是印度堪布那伽热克希塔（Nāgarakṣita）与藏地桑巴译师吉祥第一金刚（dpal mchog dang po'i rdo rje）所译。